fbpx
Het Gelders Orkest 2017-08-31T13:10:50+00:00

Het Gelders Orkest

Gedreven door muzikale ambitie, geïnspireerd door ons publiek en verbonden met onze omgeving. Dat is Het Gelders Orkest! Onze passie voor klassieke muziek delen we met mensen van alle leeftijden in Gelderland en daarbuiten. We brengen bekende en minder bekende werken en we treden op met wereldberoemde solisten, jonge toptalenten en grote gastdirigenten. Onze musici groeien en schitteren onder leiding van chef-dirigent Antonello Manacorda. Het Gelders Orkest wil zoveel mogelijk mensen ráken. Naast symfonische concerten organiseren we daarom een verrassend scala aan

alternatieve muzikale ontmoetingen en avontuurlijke cross-overs, zoals ook het waardige en vernieuwende evenement ter herdenking van de Slag om Arnhem aan de voet van de historische John Frostbrug, Bridge to Liberation Experience.

Als vaste partner van Bridge to Liberation Experience pakt Het Gelders Orkest de herdenking van de Operatie Market Garden en de Slag om Arnhem opnieuw groots aan. Net als vorig jaar verzorgt het orkest samen met bekende artiesten het muzikale programma op het drijvende podium onder de brug.

Het Gelders Orkest

Gedreven door muzikale ambitie, geïnspireerd door ons publiek en verbonden met onze omgeving. Dat is Het Gelders Orkest! Onze passie voor klassieke muziek delen we met mensen van alle leeftijden in Gelderland en daarbuiten. We brengen bekende en minder bekende werken en we treden op met wereldberoemde solisten, jonge toptalenten en grote gastdirigenten. Onze musici groeien en schitteren onder leiding van chef-dirigent Antonello Manacorda. Het Gelders Orkest wil zoveel mogelijk mensen ráken. Naast symfonische concerten organiseren we daarom een verrassend scala aan alternatieve muzikale ontmoetingen en avontuurlijke cross-overs, zoals ook het waardige en vernieuwende evenement ter herdenking van de Slag om Arnhem aan de voet van de historische John Frostbrug, Bridge to Liberation Experience.

Als vaste partner van Bridge to Liberation Experience pakt Het Gelders Orkest de herdenking van de Operatie Market Garden en de Slag om Arnhem opnieuw groots aan. Net als vorig jaar verzorgt het orkest samen met bekende artiesten het muzikale programma op het drijvende podium onder de brug.

Piraatje spelen op de puinhopen

Een interview voor UITinArnhem, door Nicole Beaujean.

In oorlogen gelden geen wetten of regels. Goed en kwaad zijn dan niet zwart of wit. Toch was violiste Janneke Roelofs, veertig jaar na dato, getroffen door een van de verhalen van haar moeder. Over dubbele moraal gesproken.

 

“Mijn ouders hebben elkaar vlak na de bevrijding van Nijmegen als kinderen leren kennen,” vertelt Janneke Roelofs (55), violiste bij Het Gelders Orkest. “Ze leerden elkaar kennen op de puinhopen van de stad en kregen daardoor de bijnaam ‘puinpiraatjes’. Waar mijn vader nauwelijks iets van de oorlog had gemerkt, is de oorlog bepalend voor de familiegeschiedenis van mijn moeder. De oorlog heeft mijn ouders gevormd. In haar hele leven heeft mijn moeder nooit eten weggegooid. Maar als twaalfjarig meisje heb je een andere werkelijkheid. Ondanks de wanhoop en de waanzin wil je blijven spelen en ben je dol op snoep.”

 

Snoeppot

“In september 1944, toen Nijmegen dreigde te vallen, staken de Duitsers systematisch huizen in brand, ook dat van mijn opa en oma. Hun gezin werd gedwongen over de Waalbrug te vluchten. Tijdens die angstige tocht zag mijn moeder dronken Duitse soldaten dansen met etalagepoppen uit de geplunderde C&A. Een onheilspellend en filmisch tafereel, waar mijn moeder graag over vertelde.

 

Overal waren gebroken winkelruiten. In een van de etalages in de Nijmeegse binnenstad ontdekte mijn moeder, toen twaalf, een voorraadpot gevuld met snoep. Een ware schat in haar ogen, zeker omdat ze erge honger hadden. Maar mijn oma was onverbiddelijk: je steelt niet van andere mensen. Ze moest de snoeppot achterlaten.”

 

Kloosterkelder in Lent

Vanwege deze heftige en heldere jeugdherinnering van haar moeder werd Janneke des te meer getroffen door een ander verhaal, dat haar moeder pas veertig jaar ná de oorlog met haar deelde: “Mijn opa en oma schuilden met hun kinderen in een kloosterkelder in Lent. Van een toevallige voorbijganger hoorden ze dat mijn overgrootouders nog leefden. Ze besloten naar Nijmegen terug te keren. Tegenover het huis van mijn overgrootouders stond een huis van een Joods gezin leeg. Het huis was een tijd door de Duitsers gebruikt, maar werd nu een noodopvang voor dakloze gezinnen. Toen de rechtmatige eigenaar zich maanden later meldde, werd hem gezegd: ‘Sorry, maar wij wonen hier nu’.”

Dubbele moraal

“Ik was geschokt door deze dubbele moraal: een snoeppot stelen is verboden, maar in het huis van een ander wonen niet? Voor ons een onvoorstelbare, volstrekt onacceptabele paradox. Inmiddels besef ik dat in oorlogstijd heel andere wetten gelden. En dat we niet zomaar mogen oordelen over beslissingen die toen werden genomen.

Mijn oma was in de oorlog vooral bezorgd. Maar mijn opa was meteen doordrongen van het historisch perspectief. In de lange maanden dat Nijmegen frontstad was, nam hij de kinderen regelmatig mee naar zolder en wees ze op de Engelse en Duitse frontlinies: ‘Goed kijken. Dit komt in de geschiedenisboekjes’.”

 

Muziek verbindt

“Bij mijn moeder thuis werd veel aan muziek gedaan: piano, zang, viool. Mijn vader had zichzelf piano leren spelen. In hun verkeringstijd speelden ze het liefst quatre-mains. Muziek verbindt, dat weet ik al heel lang. Ook in het gezin waarin ik opgroeide was muziek belangrijk. Mijn twee broers en mijn zus spelen, net als ik, een instrument. Ik koos voor de viool, maar dat had net zo goed de cello of de klarinet kunnen zijn. Instrumenten zijn voor mij alleen middelen om muziek over te brengen.”

 

Verbroedering

“Tijdens de Bridge to Liberation Experience hoor ik verhalen met dezelfde grondtoon van onwerkelijkheid als die van mijn moeder. Eenvoudige woorden waarachter zulke grote drama’s schuilgaan. Net als bij films krijg je daardoor een groter besef van historie. Het is hier (gelukkig!) al zo lang geen oorlog meer geweest.

 

Het spelen op het drijvende podium op de Rijn ontroert me. Alle orkestleden vullen dat op hun eigen manier in. De verbroedering en de saamhorigheid zijn goed voelbaar, ook op de kade. Fijn om er weer bij te zijn op 15 september.”

foto: Het Gelders Orkest, Femke Teussink

Piraatje spelen op de puinhopen

Een interview voor UITinArnhem, door Nicole Beaujean.

In oorlogen gelden geen wetten of regels. Goed en kwaad zijn dan niet zwart of wit. Toch was violiste Janneke Roelofs, veertig jaar na dato, getroffen door een van de verhalen van haar moeder. Over dubbele moraal gesproken.

 

“Mijn ouders hebben elkaar vlak na de bevrijding van Nijmegen als kinderen leren kennen,” vertelt Janneke Roelofs (55), violiste bij Het Gelders Orkest. “Ze leerden elkaar kennen op de puinhopen van de stad en kregen daardoor de bijnaam ‘puinpiraatjes’. Waar mijn vader nauwelijks iets van de oorlog had gemerkt, is de oorlog bepalend voor de familiegeschiedenis van mijn moeder. De oorlog heeft mijn ouders gevormd. In haar hele leven heeft mijn moeder nooit eten weggegooid. Maar als twaalfjarig meisje heb je een andere werkelijkheid. Ondanks de wanhoop en de waanzin wil je blijven spelen en ben je dol op snoep.”

 

Snoeppot

“In september 1944, toen Nijmegen dreigde te vallen, staken de Duitsers systematisch huizen in brand, ook dat van mijn opa en oma. Hun gezin werd gedwongen over de Waalbrug te vluchten. Tijdens die angstige tocht zag mijn moeder dronken Duitse soldaten dansen met etalagepoppen uit de geplunderde C&A. Een onheilspellend en filmisch tafereel, waar mijn moeder graag over vertelde.

 

Overal waren gebroken winkelruiten. In een van de etalages in de Nijmeegse binnenstad ontdekte mijn moeder, toen twaalf, een voorraadpot gevuld met snoep. Een ware schat in haar ogen, zeker omdat ze erge honger hadden. Maar mijn oma was onverbiddelijk: je steelt niet van andere mensen. Ze moest de snoeppot achterlaten.”

 

Kloosterkelder in Lent

Vanwege deze heftige en heldere jeugdherinnering van haar moeder werd Janneke des te meer getroffen door een ander verhaal, dat haar moeder pas veertig jaar ná de oorlog met haar deelde: “Mijn opa en oma schuilden met hun kinderen in een kloosterkelder in Lent. Van een toevallige voorbijganger hoorden ze dat mijn overgrootouders nog leefden. Ze besloten naar Nijmegen terug te keren. Tegenover het huis van mijn overgrootouders stond een huis van een Joods gezin leeg. Het huis was een tijd door de Duitsers gebruikt, maar werd nu een noodopvang voor dakloze gezinnen. Toen de rechtmatige eigenaar zich maanden later meldde, werd hem gezegd: ‘Sorry, maar wij wonen hier nu’.”

Dubbele moraal

“Ik was geschokt door deze dubbele moraal: een snoeppot stelen is verboden, maar in het huis van een ander wonen niet? Voor ons een onvoorstelbare, volstrekt onacceptabele paradox. Inmiddels besef ik dat in oorlogstijd heel andere wetten gelden. En dat we niet zomaar mogen oordelen over beslissingen die toen werden genomen.

 

Mijn oma was in de oorlog vooral bezorgd. Maar mijn opa was meteen doordrongen van het historisch perspectief. In de lange maanden dat Nijmegen frontstad was, nam hij de kinderen regelmatig mee naar zolder en wees ze op de Engelse en Duitse frontlinies: ‘Goed kijken. Dit komt in de geschiedenisboekjes’.”

 

Muziek verbindt

“Bij mijn moeder thuis werd veel aan muziek gedaan: piano, zang, viool. Mijn vader had zichzelf piano leren spelen. In hun verkeringstijd speelden ze het liefst quatre-mains. Muziek verbindt, dat weet ik al heel lang. Ook in het gezin waarin ik opgroeide was muziek belangrijk. Mijn twee broers en mijn zus spelen, net als ik, een instrument. Ik koos voor de viool, maar dat had net zo goed de cello of de klarinet kunnen zijn. Instrumenten zijn voor mij alleen middelen om muziek over te brengen.”

 

Verbroedering

“Tijdens de Bridge to Liberation Experience hoor ik verhalen met dezelfde grondtoon van onwerkelijkheid als die van mijn moeder. Eenvoudige woorden waarachter zulke grote drama’s schuilgaan. Net als bij films krijg je daardoor een groter besef van historie. Het is hier (gelukkig!) al zo lang geen oorlog meer geweest.

 

Het spelen op het drijvende podium op de Rijn ontroert me. Alle orkestleden vullen dat op hun eigen manier in. De verbroedering en de saamhorigheid zijn goed voelbaar, ook op de kade. Fijn om er weer bij te zijn op 15 september.”

foto: Het Gelders Orkest, Femke Teussink

Julia VLOGT | Het Gelders Orkest

Julia mag dit jaar meedoen aan de Bridge to Liberation Experience. Aan de show… Als danseres, in het orkest of als technisch producent… Ze heeft eigenlijk geen idee wat ze kan doen en moet daar dus achter zien te komen. Daarom brengt ze bezoekjes aan onze partners:

 

Muziek verbindt

Het Gelders Orkest verzorgt alle muzikale begeleiding tijdens de Bridge to Liberation Experience. Julia gaat bij ze op bezoek om te onderzoeken of een rol in het orkest misschien wat is… Nou, kijk zelf maar…

Julia VLOGT | Het Gelders Orkest

Julia mag dit jaar meedoen aan de Bridge to Liberation Experience. Aan de show… Als danseres, in het orkest of als technisch producent… Ze heeft eigenlijk geen idee wat ze kan doen en moet daar dus achter zien te komen. Daarom brengt ze bezoekjes aan onze partners:

 

Het Gelders Orkest verzorgt alle muzikale begeleiding tijdens de Bridge to Liberation Experience. Julia gaat bij ze op bezoek om te onderzoeken of een rol in het orkest misschien wat is… Nou, kijk zelf maar…

Per-Otto Johansson, Dirigent, Het Gelders Orkest

“Once, my daughter told me about one of her philosophical assignments in school.
“The world is an unpleasant place, slavery, poverty, and war. What do we fight for?”  She asked.
Honestly I did not knew what to answer and that I told her. She looked at me and said
“We fight for the culture, for our culture. Without culture we wouldn’t have anything to fight for.”
I think there is a bit of a truth in that. Even though we usually fight for our country and for our human rights, culture is more than just a piece of music or a painting. It is the thing that I think makes us human.
To be a conductor from Sweden I don’t get to see much of war, maybe in the news but I don’t get to see war every day like the people in war zones. Still even if my family lives far from these zones I usually hear my daughters speak about it. So I guess war affects everyone no matter of  age, agenda or what profession they have. When musicians make music we for a second connect people. For a moment no one cares if the people next to them are rich, poor, old, young or which religion they follow. That’s the most beautiful moment to make, when the audience forget about every war. That is the only moment when we are all equal and no war matters. That is what I want to achieve.

Guido Rooyakkers, Artistiek Manager van Het gelders Orkest

Oorlog, het is iets van alle tijden. De verhalen van mijn opa die de oorlog van dichtbij heeft meegemaakt, herinner ik me nog goed. Zo vertelde hij over zijn rol met de verspreiding van voedselbonnen, waarbij hij door weer en wind op zijn fiets langs alle families en gezinnen ging en in tijden van schaarste daardoor in lastige situaties terecht kwam. Of de evacuatie van vrouwen en kinderen waarbij ze in 3 dagen tijd te voet naar Drenthe moesten lopen. Daar werden ze liefdevol opgevangen en ondergebracht bij diverse opvangadressen. Mijn oma moest de fles voor haar pasgeboren baby onder haar oksel warm houden tijdens de voettocht om te voorkomen dat de melk bevroor, aldus mijn opa. Mijn familie heeft nu ruim 70 jaar later nog steeds contact met deze mensen uit dankbaarheid.

Onlangs bracht ik een bezoek aan violist & componist Hawar Tawfiq. Hij werd geboren in Noord Irak, in het Koerdische gedeelte. Hij groeide op in oorlog en was zijn leven niet zeker. De constante dreiging van Saddams regime, dwongen hem te vluchten. Tegen betaling namen smokkelaars hem en zesendertig andere vluchtelingen mee. De bergen in. Door de sneeuw, over de grens met Iran, richting Europa…onvoorstelbaar!

Ondertussen zien we op TV de schreeuwende taal tussen Amerika & Noord-Korea en een potentiele nucleaire oorlog. Oorlog, het is helaas nog steeds iets van alle tijden.

Bridge to Liberation staat voor mij voor saamhorigheid, want muziek kan mensen verbinden. Een gezamenlijke ervaring delen & beleven ongeacht leeftijd, huidskleur, geslacht of religie. In plaats van schreeuwen, leren luisteren naar een ander en proberen te begrijpen en leren van het verleden…

Wiebren Buma, Het Gelders Orkest, Algemeen Directeur

“De Tweede Wereldoorlog was tijdens mijn kinderjaren vaak onderwerp van gesprek bij ons thuis. Mijn moeder is geboren in 1938 en haar vader, mijn grootvader, was zeer actief in het verzet. Ik herinner me nog hoe trots hij was toen hij door Prins Bernhard zélf werd geridderd voor zijn verzetswerk. Vooral de verhalen over de bombardementen op het nabij gelegen spoor, waarbij de bommen in de tuin van mijn grootouders belandden en ze elders onderdak moesten zoeken, maakten op mij als kind veel indruk. Het is belangrijk dat deze verhalen verteld blijven worden, ook wanneer de generatie die de oorlog heeft meegemaakt er niet meer is.

In de afgelopen vakantie las ik het boek ‘Honolulu King’ van Anne-Gine Goemans, waarin de Japanse bezetting in Nederlands-Indië een belangrijk thema is. Tijdens het lezen van dit schitterende boek realiseerde ik me hoe weinig ik eigenlijk afweet van wat er in dat deel van de wereld gebeurde in de jaren veertig, misschien wel omdat hier de aandacht vooral uitgaat naar wat er zich in Nederland afspeelde. Ook die verhalen zijn waardevol en moeten blijven worden verteld, keer op keer, opdat wij ons blijven realiseren dat vrede geen vanzelfsprekendheid is, maar iets waar we zelf hard voor moeten werken!”

Wil je meer weten over Het Gelders Orkest?

Neem dan eens een kijkje op de website!